Σειρήνες της ελληνικής μυθολογίας:

Σειρήνες της ελληνικής μυθολογίας

Πίνακες με θέμα τον Οδυσσέα και τις Σειρήνες στο L’art magique 

Οι Σειρήνες ήταν γυναικείες θεότητες που σχετίζονταν με το νερό, τον έρωτα και το θάνατο. Ακριβέστερα όμως φέρονται ως θαλάσσιοι δαίμονες της Ελληνικής Μυθολογίας. Απεικονίζονταν με ανθρώπινο γυναικείο κεφάλι και σώμα αρπακτικού πουλιού.


Στην επικρατέστερη εκδοχή θεωρούνται θυγατέρες του ποτάμιου θεού Αχελώου και της Μούσας Μελπομένης (Απολλόδωρος) ή της Τερψιχόρης (Απολλώνιος ο Ρόδιος) ή της Στερόπης. Κατ΄ άλλη εκδοχή κόρες του θαλάσσιου θεού Φόρκυ και μητέρα τους η Χθων (Γη). Συνήθως είναι αριθμητικά δύο Αγλαόπη (λαμπρή στην όψη) και Θελξιέπεια (γοητευτική στο λόγο)ή τρεις Παρθενόπη, Λευκωσία (Λευκή ουσία) και Λιγεία (Καθαρή φωνή) ή Αγλαόφωνος, Μόλπη (μελωδική φωνή) και Θελξινόη (όμορφος νους) κατά τον Ησίοδο. Άλλα ονόματα που τους έδιναν είναι Θελξιόπη (γοητευτική όψη) και Πεισηνόη (πειθώ του νου). Το δε όνομά τους συνδέεται πιθανώς με τον Σείριο. Κατά τον Πλάτωνα[1] οι Σειρήνες ήταν οκτώ.

Κατά το μύθο οι Σειρήνες ήταν θαλάσσιες νύμφες (Ναϊάδες) συνοδοί της Περσεφόνης. Όταν τη Περσεφόνη την απήγαγε ο Άδης η μητερα της Δήμητρα τους έδωσε σώμα πτηνών για να τη βοηθήσουν στην αναζήτηση. Όταν πλέον δε κατάφεραν να τη βρουν εγκαταστάθηκαν σε ένα νησί από όπου με το πανέμορφο τραγούδι τους προσείλκυαν τους ναύτες των πλοίων που πλησίαζαν στην περιοχή τους και προκαλούσαν στην συνέχεια την καταστροφή τους.

Αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια[2] ως κατοικούσες στη νήσο Ανθεμόεσσα του Τυρρηνικού πελάγους, στο στενό της Μεσσήνης μεταξύ Σικελίας και Καλαβρίας. Ο Οδυσσέας είχε ενημερωθεί από την Κίρκη για το γοητευτικό τραγούδι τους με το οποίο παγίδευαν τους ανυποψίαστους ταξιδιώτες, που πλησιάζοντας είτε ξεχνούσαν τον προορισμό τους, είτε κατασπαράζονταν απ΄ αυτές, κι έτσι διέταξε σε όλο το πλήρωμα του να βάλουν κερί στα αυτιά τους ώστε να μην ακούν το τραγούδι των Σειρήνων, ενώ ό ίδιος ζήτησε να τον δέσουν στο κατάρτι ώστε όταν ακούσει το τραγούδι τους να μη παρασυρθεί στη γοητεία τους.

Πριν τον Οδυσσέα μόνο οι Αργοναύτες είχαν καταφέρει να περάσουν από την περιοχή τους, όταν ο Χείρων είχε προειδοποιήσει τον Ιάσονα να πάρει μαζί του τον Ορφέα ο οποίος με το τραγούδι του ξεπέρασε σε ομορφιά τις σειρήνες και κατόρθωσαν τελικά να διαφύγουν χωρίς απώλειες.

Η νήσος των Σειρήνων ή Σειρηνουσσών δεν είναι επακριβώς ταυτοποιημένη ούτε και μυθολογικά. Οι διάφοροι μελετητές έχουν προτείνει πάμπολλες τοποθεσίες. Ωστόσο, κατά την επικρατούσα άποψη βρισκόταν στην παραλία της Καμπανίας πλησίον της Νεαπόλεως.

 
 

 
 
 
 

 

 
 
 

οι Κύκλωπες:

οι Κύκλωπες

 Ο μύθος λειτουργεί σαν πρωτόγονη φιλοσοφία όπου με την πιο απλή εποπτική μορφή σκέψης αποτελεί ένα σύνολο από προσπάθειες να κατανοηθεί ο κόσμος, να εξηγηθεί η ζωή και ο θάνατος, η μοίρα και η φύση με τα φαινόμενά της, οι θεοί και οι λατρείες(Παπανούτσος 1973).


Το σημερινό κείμενο αφορά στους Κύκλωπες. Οι Κύκλωπες γεννήθηκαν από τη Γη και τον Ουρανό (Ησίοδος) ατρόμητοι και κάτοχοι τεχνών και μεγάλων μυστικών. Ήταν μυθικά όντα της Ελληνικής μυθολογίας και της Ρωμαϊκής μυθολογίας με ένα μάτι στη μέση του μετώπου. Εξάλλου η λέξη κύκλωπας προέρχεται από τη σύνθεση των δυο λέξεων κύκλος και οφθαλμός και προσδιορίζει κάποιο ον με ένα μόνο μάτι στο κούτελο.

Οι αρχαίοι μυθογράφοι ξεχωρίζουν τρία είδη Κυκλώπων, τους «ουράνιους», γιους τ΄ Ουρανού και της Γαίας, τους σικελικούς, συντρόφους του Πολύφημου, και τους κτίστες.

Οι ουράνιοι Κύκλωμες ανήκουν στην πρώτη θεϊκή γενιά των Γιγάντων. Είναι τρεις ο Βρόντης, ο Στερόπης και και ο Άργης. Αλυσοδεμένοι αρχικά απ΄ τον Ουρανό, ελευθερώνονται απ΄ τον Κρόνο. Αλυσοδένονται πάλι στον Τάρταρο, αυτή την φορά απ΄ τον Κρόνο, ώσπου ο Δίας, υπακούοντας στο χρησμό που έλεγε πως μόνο με τη βοήθειά τους θα νικούσε, τους ελευθερώνει οριστικά. Τότε, του έδωσαν τη βροντή, την αστραπή και τον κεραυνό.

Οι Κύκλωπες είναι οι σιδηρουργοί που σφυρηλατούν τον θεϊκό κεραυνό. Μ αυτή τους την ιδιότητα προκαλούν την οργή του Απόλλωνα (αφού ο Δίας σκότωσε τον γιό του Ασκληπιό με κεραυνό), μή μπορώντας να εκδικηθεί το Δία τους σκοτώνει, κι η τιμωρία του ήταν να υπηρετήσει τον Άδμητο.

Κατοικούσαν(Ευριπίδης) σε μια μακρινή χώρα (στη Σικελία στην Αίτνα), όπως άλλωστε και όλοι οι μυθικοί λαοί, κάποιος μπορούσε να φτάσει εκεί μόνο παρασυρμένος από φουρτούνες και κακοκαιρίες και σίγουρα έχανε κάθε ελπίδα να ξαναδεί το σπίτι του λόγω της μεγάλης απόστασης που κάλυπτε η θάλασσα, τόσο μεγάλη που ούτε τα πουλιά μπορούσαν να καλύψουν ακόμη και αν πετούσαν έναν ολόκληρο χρόνο. Ο κόσμος των Κυκλώπων αποτελεί στο σύνολό του μια αντίθεση με τον κόσμο των Ελλήνων. Οι δύο αυτοί κόσμοι αποτελούν την έκφραση-σύγκριση των ψυχρών και των θερμών κοινωνιών(Levi Strauss 1961).

Ο τρόπος της ζωής τους διέφερε από αυτόν των πολιτισμένων ανθρώπων, των Ελλήνων. Σε κάθε αναφορά είναι αναπόφευκτη η σύγκριση μεταξύ πολιτισμένου και πρωτόγονου – απολίτιστου τρόπου ζωής, είναι εμφανής η πάλη και διαμάχη μεταξύ φύσης και πολιτισμού, μεταξύ ελληνικού (δηλαδή πολιτισμένου) τρόπου ζωής και πρωτόγονου απολίτιστου. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο πολεμούσαν ήταν πρωτόγονος, πετούσαν πέτρες για να βουλιάξουν τα πλοία. Εδώ παρατηρούμε την αντιπαράθεση της σωματικής μη ανθρώπινης δύναμης απέναντι στα επιτεύγματα του πολιτισμού. Δεν είχαν νόμους , δεν λειτουργούσαν διεπόμενοι από θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας τους , χωρίς αγορά , διάλογο και τελετουργία, χωρίς ηθικούς κανόνες, χωρίς πίστη στους θεούς, χωρίς αισθήματα φιλοξενίας, αλληλεγγύης και κοινωνικότητας και χωρίς να έχουν αναπτύξει τέχνες και πολιτισμό. Σημειώνουμε ότι αν και παραδίδεται σχέση με τον Ποσειδώνα δεν είχαν ιδέα από ναυσιπλοΐα. Ασχολούνταν μόνο με την κτηνοτροφία και την τυροκομία του γάλακτος που παρήγαγαν τα κοπάδια τους και οι σχέσεις τους με τους ανθρώπους κάθε άλλο παρά καλές ήταν. Όποιος έπεφτε στα χέρια τους θανατώνονταν και τρώγονταν ωμός.

Όταν οι Φαίακες κατοικούσαν κοντά τους, οι Κύκλωπες τους επιτίθονταν και λήστευαν τις περιουσίες τους και τους σκότωναν μέχρι που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη μακρινή Σχερία για να γλιτώσουν από την καταστροφική μανία των γειτόνων τους. Βρισκόμαστε σε ένα προ-πολιτικό στάδιο ανθρώπινης ζωής το οποίο χαρακτηρίζεται από μικρές και όχι συγκεντρωμένες σε οικισμό κατοικίες, χωρίς κοινωνικότητα και με παντελή έλλειψη θρησκευτικού και κατά συνέπεια φιλόξενου αισθήματος. Το παράδειγμα της κοινωνίας των Κυκλώπων αναφέρει ο Πλάτων στους Νόμους και βασιζόμενος στην παράθεση των ηθών τους χαρακτηρίζει-καθορίζει τα προ-πολιτικά στάδια της ζωής. Ο μοναδικός Κύκλωπας που ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους είναι ο Πολύφημος που μας παραδίδεται με όνομα και θεϊκή καταγωγή όντας γιος του Ποσειδώνα και της κόρης του Θόρκυ, Θόωσας . Το όνομα Πολύφημος μας παραδίδεται και στον κατάλογο των Αργοναυτών, ως γιος του Έλατου από την Αρκαδία.

Στην αλεξανδρινή ποίηση οι Κύκλωπες θεωρούνται πια δαίμονες υποδεέστεροι, σιδηρουργοί και τεχνίτες όλων των όπλων των θεών. Κατασκευάζουν π.χ το τόξο και τα βέλη του Απόλλωνα και της Άρτεμης, με την καθοδήγηση του Ήφαιστου. Κατοικούν στη Σικελία ή στα νησιά του Αιόλου. Έχουν ένα υπόγειο σιδηρουργείο και δουλεύουν με πολύ θόρυβο. Είναι το λαχάνιασμα του φυσερού της και ο κρότος των αμονιών τους που ακούγονται να αντηχούν στο βάθος των σικελικών ηφαιστείων. Η λάμψη του καμινιού τους κοκκινίζει το βράδυ στην κορυφή της Αίτνας. Σαν αρχισιδηρουργοί συγγενεύουν με τους Ιδαίους Δακτύλους, για τους οποίους ξέρουμε πως ήταν φαλλικά προϊστορικά όντα.

Στους Κύκλωπες (που έλεγαν πως ήρθαν από την Λυκία) απέδιδαν την κατασκευή όλων των προϊστορικών μνημείων που έβλεπαν στην Ελλάδα, στη Σικελία και αλλού και που ήταν κατασκευασμένα από ογκόλιθους, που το βάρος τους ξεπερνούσε τις ανθρώπινες δυνάμεις. Δεν πρόκειται πια για τους γιους του Ουρανού, αλλά για έναν ολόκληρο λαό, που είχε ταχθεί στην υπηρεσία μυθικών ηρώων, του Προίτου π.χ για να οχυρώσει την Τίρυνθα, του Περσέα, για να οχυρώσει το Άργος κ.λ.π.

Στους Κύκλωπες (που έλεγαν πως ήρθαν από την Λυκία) απέδιδαν την κατασκευή όλων των προϊστορικών μνημείων που έβλεπαν στην Ελλάδα, στη Σικελία και αλλού και που ήταν κατασκευασμένα από ογκόλιθους, που το βάρος τους ξεπερνούσε τις ανθρώπινες δυνάμεις. Δεν πρόκειται πια για τους γιους του Ουρανού, αλλά για έναν ολόκληρο λαό, που είχε ταχθεί στην υπηρεσία μυθικών ηρώων, του Προίτου π.χ για να οχυρώσει την Τίρυνθα, του Περσέα, για να οχυρώσει το Άργος κ.λ.π. Τους χαρακτηρίζουν με το περίεργο επίθετο χειρογάστορες, δηλαδή «αυτοί που έχουν χέρια στην κοιλιά», και αυτό θυμίζει τους Εκατόγχειρες τους Γίγαντες με τα εκατό χέρια, που είναι στην ησιόδεια μυθολογία οι αδερφοί των τριών ουράνιων Κυκλώπων.

Μια άλλη εκδοχή (Κερένυι)υποστηρίζει ότι Κύκλωπες ήταν μια πρώιμη ελλαδική συντεχνία χαλκουργών. Θεωρείται πιθανό τα μέλη της συντεχνίας αυτής των τεχνιτών που τοποθετείται κάπου στη Θράκη, να έκαναν τατουάζ στο μέτωπό τους ομόκεντρους κύκλους με σκοπό να τιμήσουν τον Ήλιο που θεωρούνταν πηγή της φωτιάς, μάλιστα ο Α. Κουκ στο βιβλίο του Ζεύς αποδεικνύει ότι το μάτι του Κύκλωπα ήταν ένα ελληνικό ηλιακό σύμβολο και υποθέτοντας ότι η Θρακικής καταγωγής συντεχνία κοσμούσε το μέτωπό τους με κυκλικό τατουάζ συμπεραίνουμε τις πολιτισμικές επιδράσεις μεταξύ των δύο λαών. Εδώ σημειώνουμε ότι οι Θράκες διακοσμούσαν το σώμα τους με τατουάζ μέχρι τους κλασσικούς χρόνους.

Οι ομόκεντροι κύκλοι αποτελούν τμήμα του μυστηρίου της τέχνης του σιδηρουργού : ο σιδηρουργός καθοδηγείται κατά τη διάρκεια της εργασίας του από ομόκεντρους κύκλους οι οποίοι είναι γραμμένοι με το διαβήτη στο κέντρο του επίπεδου δίσκου πάνω στον οποίο δουλεύει. Ήταν μονόφθαλμοι επειδή ο σιδηρουργός όταν εργάζεται καλύπτει το μάτι του με ένα πανί για να προφυλαχθεί από τις σπίθες. Σταδιακά ξεχάστηκε ποιοι ήταν οι Κύκλωπες και οι μυθογράφοι τους τοποθέτησαν στα σπήλαια της Αίτνας για να εξηγήσουν τη φωτιά και τον καπνό που έβγαινε.

 
 

Ιστορία της Γαίας :Δι” αυτό ακριβώς και τώρα το μέρος εκείνο του ωκεανού είναι αδιάβατον και αδιερεύνητον, διότι εμποδίζει ο πολύ ολίγον υπό την επιφάνειαν της Θαλάσσης πηλός, τον οποίον εδημιούργησεν η νήσος, όταν κατεβυθίσθη”. Από τον «Τίμαιο» του Πλάτωνα 22-25

 

Εκεί λοιπόν (στην Αίγυπτο) όταν επήγαν ο Σόλων,
καθώς είπεν ετιμήθη με εξαιρετικάς τιμάς από τους
κατοίκους και ζητών πληροφορίας διά την παλαιάν
ιστορίαν της χώρας από τους ιερείς εκείνους που την
εγνώριζον πολύ καλά, ανεκάλυψεν ότι ούτε αυτός ο ίδιος
ούτε άλλος κανείς Έλλην εγνώριζε τίποτε σχεδόν διά τα
παλαιά.

Και όταν κάποτε ηθέλησε να τους παρασύρη εις
συζήτησιν διά τα παλαιά ήρχισε να τους λέγη διά τα
αρχαιοτάτας παραδόσεις των Αθηνών, διά τον Φορωνέα, ο
οποίος εθεωρήθη ως ο πρώτος άνθρωπος, και διά την Νιόβην,
διηγήθη επίσης διά τον Δευκαλίωνα και την Πύρραν πως
διεβίωσαν μετά τον κατακλυσμόν και διά τους απογόνους των
και προσεπάθησε να καθορίση πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε
και να χρονολογήσει.

Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος του είπε τότε:
«Σόλων, Σόλων, σεις οι Έλληνες είσθε αιωνίως παιδιά,
κανείς Έλλην δεν είναι γέρων». Ο Σόλων άμα ήκουσε αυτά,
του είπε: «Πώς γίνεται αυτό, τί εννοείς με αυτά που λέγεις;».
Και εκείνος απήντησεν: «Όλοι είσθε νέοι κατά την
ψυχήν, διότι δεν έχετε μέσα εις την ψυχήν σας καμίαν
παλαιάν γνώσιν διά την αρχαίαν παράδοσιν, ούτε και
κανένα μάθημα παλαιόν από την πολυκαιρίαν.

Αιτία αυτού του φαινομένου είναι η εξής: Πολλαί
καταστροφαί ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από
πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτεραι από πυρκαγιάς και
κατακλυσμούς και αι μικρότεραι από αμέτρητα άλλα
αίτια. Π.χ. η παράδοσις που επικρατεί εις την χώραν σας,
ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων o υιός του Ηλίου, αφού
έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την
ικανότητα να ακολουθήση τον ίδιον με τον πατέρα τον
δρόμον και τα επί γης επυρπόλησε και αυτός κτυπηθείς
από κεραυνόν εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η
πραγματικότης είναι η «παράλλαξις» των πέριξ της γης
περιφερομένων ουρανίων σωμάτων και η καταστροφή
από το άφθονον πυρ κατά μακροχρόνια διαστήματα των
επί της γης ευρισκομένων όντων.

Τότε λοιπόν όσοι κατοικούν εις τα όρη και εις υψηλούς
και εις ξηρούς τόπους καταστρέφονται περισσότερον από
εκείνους που κατοικούν πλησίον των ποταμών και της
Θαλάσσης.

Εις την χώραν μας όμως ο Νείλος, ο οποίος και κατά τα
άλλα είναι σωτήρ μας, μας σώζει και εις τοιαύτας
περιπτώσεις αμηχανίας υπερεκχειλίζων. Όταν εξάλλου οι
Θεοί, καθαρίζοντες την γην, την καταπλημμυρίζουν με
νερά, όσοι ευρίσκονται εις τα όρη σώζονται, όπως π.χ. οι
βουκόλοι και οι βοσκοί, όσοι όμως κατοικούν εις τας
πόλεις σας παρασύρονται από τους ποταμούς εις την
Θάλασσαν. Εις την χώραν μας όμως εδώ ούτε τότε ούτε
άλλοτε πίπτει εκ των άνω νερό επάνω εις την γην, αλλά
αντιθέτως φυσικότατα αναδύεται εκ των κάτω προς τα
άνω. Εξ” αιτίας αυτών λοιπόν των αιτιών αι παραδόσεις της
χώρας μας λέγεται ότι είναι παλαιόταται. Η αλήθεια όμως είναι
ότι εις όλα τα μέρη, όπου ο χειμών ή η ζέστη δεν είναι
υπερβολικά, υπάρχει πάντοτε το γένος των ανθρώπων, άλλοτε
πολυάριθμον και άλλοτε ολιγάριθμον.

Όσα ωραία ή μεγάλα ή καθ” οιονδήποτε τρόπον αξιόλογα
έχουν γίνει ή εις την χώραν σας ή εις την ιδικήν μας ή εις
άλλον τόπον από όσους γνωρίζομεν εξ ακοής, όλα αυτά
είναι από παλαιούς χρόνους γραμμένα εδώ εις τους
ναούς μας και έχουν διασωθή.

Εις την χώραν σας όμως καθώς και εις άλλας χώρας, όσα
κάθε φορά έχουν διοργανωθή ώστε να είναι κατάλληλα
διά τα γράμματα και διά τα άλλα όσα είναι αναγκαία εις
τας πόλεις, έρχεται κατά καΘωρισμένα χρονικά
διαστήματα σαν φοβερά ασθένεια εναντίον τους ρεύμα
από τον ουρανόν και αφήνει ζωντανούς μόνον τους
αγραμμάτους και αμορφώτους από σας, ώστε γίνεσθε εξ
αρχής πάλιν σαν νέοι, χωρίς να γνωρίζετε τίποτε από τα
παλαιά που τυχόν έγιναν είτε εις την ιδικήν μας είτε εις
την ιδικήν σας χώραν.

Όσαν λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, διά τας ιδικάς
σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν
από παιδικά παραμύθια, διότι σεις ενθυμείσθε μόνον ένα
κατακλυσμόν της γης μολονότι προηγουμένως έχουν
γίνει πολλοί, κατόπιν δε γνωρίζετε ότι εις την χώραν σας
έζησε το πλέον ωραιότερον και το πλέον καλύτερον
ανθρώπινον γένος, από το οποίον κατάγεσαι και εσύ και
οι συμπολίται σου, διότι τέλος πάντων διεσώθη ολίγον
σπέρμα, Εσείς όμως το εξεχάσατε, διότι και οι απόγονοι
των διασωθέντων επί πολλάς γενεάς απέθνησκον χωρίς
να γνωρίζουν να γράφουν.

Διότι κάποτε Σόλων, πριν από τον μεγάλον κατακλυσμόν,
η σημερινή πόλις των Αθηναίων υπήρξεν αρίστη εις τον
πόλεμον και γενικώς εις την διακυβέρνησίν της ήτο
τελεία. Εις την πόλιν εκείνην λέγεται ότι έγιναν κάλλιστα
έργα και διεμορφώθησαν τα πλέον άριστα πολιτεύματα
από όσα ημείς έχομεν ακούσει ότι υπήρξαν επί της γης».
Άμα ήκουσεν αυτά ο Σόλων, όπως μου είπεν, εθαύμασε και
έδειξε πολύ μεγάλην προθυμίαν να μάθη περισσότερα,
παρακαλών τους ιερείς να του διηγηθούν όλα γενικώς και με
κάθε λεπτομέρειαν διά τους αρχαίους συμπολίτας του.

Ο ιερεύς λοιπόν του είπε: «Δεν υπάρχει λόγος να μη το
κάμω, Σόλων, αλλά Θα σου τα είπω και προς χάριν σου και
χάριν της πόλεώς σας, προ πάντων όμως προς χάριν της
θεάς, η οποία και την ιδικήν σας και την ιδικήν μας
χώραν επροστάτευσε και ανέθρεψε και εμόρφωσε, την
ιδικήν σας χίλια χρόνια πρωτύτερα, αφού επήρε το
σπέρμα διά σας από την γην και τον Ήφαιστον και
αργότερα την ιδικήν μας.

Εις τα ιερά μας βιβλία είναι γραμμένον, ότι η
διοργάνωσις πόλεως εδώ έγινε προ οκτώ χιλιάδων ετών.
Θα σου διηγηθώ λοιπόν με λίγα λόγια διά τους νόμους που
είχαν και διά το πλέον ωραιότερον που έκαμαν οι προ εννέα
χιλιάδων ετών συμπολίται σου, άλλοτε, όταν θα έχωμεν
ευκαιρίαν, Θα είπωμεν τας λεπτομερείας δι” όλα αυτά αφού θα
έχωμεν εμπρός μας τα ίδια τα κείμενα.

Τους νόμους λοιπόν της πόλεως εκείνης εξέτασέ τους εν
αντιπαραβολή προς τους εδώ. Διότι θα εύρης εδώ πολλά
παραδείγματα των νόμων που υπήρχον τότε εις την πόλιν σας,
εν πρώτοις θα ίδης ότι το ιερατικόν γένος είναι τελείως
ξεχωριστόν από τα άλλα, ύστερα απ” αυτά και η τάξις των
τεχνιτών είναι ξεχωριστά οργανωμένη, διότι εργάζεται
απομονωμένη από τας άλλας, χωρίς να αναμειγνύεται με αυτάς,
το ίδιον και η τάξις των βοσκών, των κυνηγών και των
γεωργών

Ασφαλώς έχεις αντιληφθή ότι και η τάξις των πολεμιστών
εδώ είναι ξεχωριστή από τας άλλας και ότι εις αυτούς
κατά νόμον δεν επιτρέπεται να ασχολούνται εις τίποτε
άλλο εκτός από τον πόλεμον. Θα παρετήρησες εξ” άλλου,
ότι ο οπλισμός τους είναι ασπίδες και δόρατα, με τα οποία
πρώτοι “απ” όλους τους Ασιάτας ωπλίσθημεν ημείς, διότι
μας τα εδίδαξεν η Θεά, όπως είχε διδάξει και σας
πρώτους εις εκείνους τους τόπους. Όσον αφορά την
μόρφωσιν, βλέπεις βέβαια πόσην φροντίδα κατέβαλεν εξ
αρχής ο νόμος διά την τακτοποίησιν των πάντων μέχρι
της μαντικής και της ιατρικής που ασχολείται με την
υγείαν, αφού εφήρμοσε τας Θείας αυτάς επιστήμας εις τα
“ ανΘρωπίνας ανάγκας και εσυστηματοποίησε όλας τας
γνώσεις που προέρχονται από αυτάς.

Η Θεά λοιπόν ίδρυσε πρώτην την ιδικήν σας πόλιν, αφού
“ εφήρμοσεν όλην αυτήν την οργάνωσιν και τακτικήν,
εδιάλεξε τον τόπον όπου εγεννήθηκε, αφού επρόσεξε
καλά την ευκρασίαν των εποχών του έτους και
κατενόησεν, ότι Θα αναδείξει ανθρώπους πολύ συνετούς.
Εζούσαν λοιπόν εις την πόλιν τους χρησιμοποιούντες
τοιούτους νόμους και διοικούμενοι πάρα πολύ καλά και
είχον υπερβάλει όλους τους ανθρώπους εις κάθε είδος
αρετής, όπως ήτο φυσικόν, αφού ήσαν γέννημα και
θρέμμα Θεών. Θαυμάζονται λοιπόν πολλά και μεγάλα
έργα της πόλεώς σας γραμμένα εδώ, ένα όμως υπερέχει
κατά το μέγεθος και την αρετήν.

Λέγουν δηλαδή τα βιβλία μας, πόσην εχθρικήν δύναμιν
κατέστρεψε κάποτε η πόλις σας, δύναμιν, η οποία με
αλαζονείαν, αφού εξώρμησεν από έξω, από τον
Ατλαντικόν ωκεανόν, επήρχετο ταυτοχρόνως κατά της
Ευρώπης και της Ασίας. Διότι τότε το εκεί πέλαγος
ημπορούσε κανείς να το περάση, επειδή εις την είσοδόν
του, την οποίαν σεις ονομάζετε στήλας του Ηρακλέους,
είχε μίαν νήσον, η νήσος αυτή ήτο μεγαλύτερα από την
Λιβύην και την Ασίαν ηνωμένας και απ” αυτήν
εκκινούντες οι τότε άνθρωποι ηδύναντο να
αποβιβασθούν εις τας άλλας νήσους και από αυτάς
κατόπιν εις ολόκληρον την απέναντι ήπειρον την ,
ευρισκομένην γύρω από τον αληθινόν εκείνον ωκεανόν.
Διότι τα μέρη αυτά που ευρίσκονται εντεύθεν του
στομίου που ανεφέραμεν, φαίνονται σαν λιμήν με
κάποιαν στενήν είσοδον και η ξηρά που το περικλείει
πολύ δικαιολογημένα και αληθώς δύναται να ονομασθή
ήπειρος.

Εις την νήσον λοιπόν αυτήν Ατλαντίδα ωργανώθη
μεγάλη και αξιοθαύμαστος δύναμις βασιλέων, η οποία
εκυριάρχει εις ολόκληρον την νήσον καθώς και εις
πολλάς άλλας νήσους και τμήματα της ηπείρου εκτός
τούτων οι βασιλείς εκείνοι εξουσίαζον, από τα εντεύθεν
του στομίου μέρη, την Λιβύην μέχρι της Αιγύπτου και την
Ευρώπην μέχρι της Τυρρηνίας.

Ολόκληρος λοιπόν η δύναμις αυτή, αφού συνεκεντρώθη
και ενοποιήθη, επεχείρησε τότε με μίαν εξόρμησίν της να
υποδουλώση και τον ιδικόν μας τόπον και τον ιδικόν σας
και ολόκληρον τον εντεύθεν του στομίου. Την εποχήν
εκείνη, Σόλων η δύναμις της πόλεώς σας ανεδείχθη
εξαιρετική μεταξύ όλων των ανθρώπων και εξ” αιτίας της
αρετής της και εξ” αιτίας της ανδρείας της. Διότι αφού
εξεπέρασεν όλους κατά την ανδρείαν και τας πολεμικάς
τέχνας, είτε αρχηγεύουσα των Ελλήνων είτε και τελείως
μόνη της, κατ” ανάγκην, διότι οι άλλοι την εγκατέλειψαν,
αφού έφθασεν εις το χείλος της καταστροφής,
κατενίκησε τους επιδρομείς, έστησε τρόπαια εναντίον
των ημπόδισε να υποδουλωθούν όσοι ακόμη δεν είχον
υποδουλωθεί και απελευθέρωσε χωρίς καμία αξίωση,
όλους ημάς τους άλλους που είμεθα εντεύθεν των
Ηρακλείων στηλών.

Μετά παρέλευσιν αρκετού χρόνου όμως έγιναν φοβεροί
σεισμοί και κατακλυσμοί και εντός ενός τρομερού
ημερονυκτίου ολόκληρος ο στρατός σας ετάφη εις την
γην και εξηφανίσθη επίσης βυθισθείσα εις την Θάλαλασσα.                                                                                                 

Δι” αυτό ακριβώς και τώρα το μέρος εκείνο του ωκεανού
είναι αδιάβατον και αδιερεύνητον, διότι εμποδίζει ο πολύ
ολίγον υπό την επιφάνειαν της Θαλάσσης πηλός, τον
οποίον εδημιούργησεν η νήσος, όταν κατεβυθίσθη”.